Jonathan Foer: Nooit meer dieren eten

Jonathan Foer schreef een autobiografisch boek over vegetarisme en de vee-industrie met als titel: 'Dieren eten'.

Na twee jaar veldwerk, waarbij hij de bio-industrie - die (ook) hij liever de vee- of vlees-industrie noemt - van binnen en buiten heeft bekeken, komt hij tot één conclusie: "Deze vlees-industrie is totale misère'."

Tot enkele jaren geleden was Jonathan Safran Foer afwisselend vegetariër en vleeseter. Toen hij echtgenoot en vader werd, stelde hij zichzelf de vraag: waarom eten we dieren? En zouden we ze ook eten als we wisten hoe ze op ons bord terechtkomen?

In een briljante synthese van filosofie, literatuur, wetenschap en undercoverjournalistiek onderzoekt Foer in Dieren eten de verschillende verhalen die we onszelf vertellen om ons eetgedrag te rechtvaardigen en laat hij zien hoe die verhalen onze onwetendheid in stand houden.

'99% van het vlees dat in de VS wordt gegeten, komt uit de bio-industrie - een sector die in amper honderd jaar explosief is gegroeid en die de traditionele boerderijen heeft gemarginaliseerd,' zegt Foer.

In zijn boek beschrijft hij hoe schaalvergroting en de nadruk op efficiënte, genetische manipulatie en antibiotica in het voer tot norm zijn gemaakt.

Inmiddels levert veeteelt een grotere bijdrage aan het broeikaseffect dan de transport-sector (!) en vormen de onhygiënische verwerking van vlees en het gebruik van antibiotica een bedreiging voor de volksgezondheid. Jaarlijks worden 76 miljoen Amerikanen ziek van 'iets in het eten' en de kans op het uitbreken van een pandemie gebaseerd op het H5N1 virus is aanzienlijk.

Undercover bracht hij verschillende bezoeken aan bedrijven werkzaam in de bio-industrie. Zijn conclusies zijn duidelijk: 'Dierenmishandeling is de regel: kippen worden vaak geslacht terwijl ze nog bij bewustzijn zijn en koeien worden soms levend gevild.'

Wat hem tijdens zijn onderzoek nog het meest verbaasde, zegt Foer, was de schaal. Vijftien miljoen dieren per jaar (dus vrijwel de gehele populatie van ons land) die allemaal op precies dezelfde wijze worden gefokt: met tienduizenden opeengestapeld in kleine ruimtes, niet in staat te bewegen. Het is totale misère en compleet gestandaardiseerd.

Zonder enig respect voor het levende wezen, dat toevallig niet als mens, maar als dier werd geboren.

Een gemiddelde Amerikaan eet tijdens zijn leven 21.000 dieren, waarvan 2.000 landdieren en 19.000 vissen. Dat is zo moeilijk te bevatten, dat hij niet eens meer weet, of hij daar depressief kwaad van moet worden.

In de meeste Amerikaanse en West-Europese landen zullen ouders boos worden op hun kinderen als die een hond of kat zouden schoppen. Omdat dat gewoon verkeerd is. Waarom hebben diezelfde mensen dan meestal nog steeds niet door, dat het eten uit de bio-industrie een legetimatie is, voor een gedrag dat nog veel erger is, dan het schoppen naar een huisdier?

Maar de tijden lijken te veranderen. In Amerika - niet bepaald het meest progessieve land wat eten betreft - valt dertig procent van de mensen in een groep die zich vegetariër, soms vegetariër, of neigend naar vegetarisme noemt. Achttien procent van de studenten geeft zelf aan vegetariër te zijn. Dat zijn wel de mensen die het over een paar jaar voor het zeggen hebben.

Volgens Foer is dat een volstrekt logische ontwikkeling. De voornaamste reden is dat veehouderij veranderd is, en mensen beginnen dat nu te beseffen. Vijftig jaar geleden waren er nog veel familieboerderijen en was de schaal nog niet zo groot.

De wereld begint nu eindelijk door te krijgen, dat de bio-industrie totaal niet duurzaam is. Het is zó slecht voor onze gezondheid en voor het milieu dat het uiteindelijk wel móet ophouden.

Kortom een boek dat wij van harte kunnen aanbevelen:

Jonathan Safran Foer: 'Dieren eten' (vertaling Otto Biersma en Onno Voorhoeve) wordt uitgegeven bij Ambo/Anthos, 256 p. Paperback    € 19,95 en gebonden € 24,95.

Liever per internet bestellen?